Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Μαύρο τούβλο(πρώτη δημοσίευση)Σάκης Αθανασιάδης



                                         (πρώτη  δημοσίευση)
           Μαύρο τούβλο

Μου λένε μην πηγαίνεις κόντρα στον αέρα
Μου λένε πρόσεχε στο δρόμο το κορμί θα πληγωθεί
Μα αυτά που κάνεις ίσως χάσεις αυτά που έχεις
Μα εγώ φοβάμαι πιο πολύ μη λερωθεί η ψυχή

Αφού έμαθα να χάνω θα κερδίσω
Μια αγκαλιά στο δρόμο ένα φιλί
Θα ακούγομαι χωρίς καθόλου να μιλήσω
Γιατί η σιωπή μου είναι άγρια μουσική

Μα εγώ φοβάμαι πιο πολύ
Μη γίνω μαύρο τούβλο σε ένα τοίχο
Που οι σκύλοι κατουράνε το πρωί
Φωτοτυπία του καινούργιου
Που γρήγορα θα πρέπει να καεί

Μου λένε τρέχα τώρα βρέχει
Πήγαινε σπίτι να γλυτώσεις τη βροχή      
Μην κάνεις το χαζό κι ανοίξεις τα παράθυρα
Θα πρέπει η ψυχή στο φόβο να καεί

Μα αφού έμαθα να χάνω θα κερδίσω
Τον ήλιο στα παράθυρα πρωί
Και στη βροχή θα περπατήσω
Αντί λέω στον καθρέπτη να με ερωτευτεί
Cop. 2017 Σάκης Αθανασιάδης

Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

Το δέντρο με τα παραμύθια (πρώτη δημοσίευση)Σάκης Αθανασιάδης



                              (πρώτη δημοσίευση)
Το δέντρο με τα παραμύθια

Σε ένα χωριό κάποιος βοσκός
Έψαχνε το φεγγάρι να φιλήσει
Όλοι πιστεύανε πως είχε τρελαθεί
Με μια γυναίκα που στον ύπνο του είχε δει

Όμως συνέχιζε  αυτός να τρέχει συνεχώς
Κι όλο μουρμούριζε: Αγάπη θα σε βρω
Γελούσε όταν έβλεπε αρνιά στο δρόμο
Μετά χανότανε στου δάσους την καρδιά

Έτσι περνούσε ο καιρός
Και πια κανείς δεν του μιλούσε
Ήταν επίσημα για όλους ο τρελός
Κι όποιος τον έβλεπε γελούσε

Ποιος θα αγγίξει το φεγγάρι σαν κορμί
Ποιος θα περάσει απ’ το ποτάμι την ψυχή μου
Η λογική σας  έχει των αμνών φωνή
Μέσα στο φόβο είναι λίγη η ζωή μου

Ώσπου κατάφερε να φτιάξει μια φωλιά
Να βάλει την μικρή του την αλήθεια
Μα τα γερόντια του χωριού σοφά
Την ονομάσανε το δέντρο με τα παραμύθια

Ένα καιρό κάποιος βοσκός
Καρδιές στα  δέντρα είχε ζωγραφίσει
Μιλούσε για ταξίδια στη βροχή
Αφού ο χρόνος μόνο πια τον είχε παρατήσει

Ώσπου που χάθηκες κι αυτός
Κι ο κόσμος έγινε πιο λογικός
Μα έμεινε στου λόφου την κορυφή
Το δέντρο να μιλάει με τη βροχή
Cop.2017 Σάκης Αθανασιάδης

Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

Σε κρύβω εκεί που η βροχή δεν μιλάει-Σάκης Αθανασιάδης



Σε κρύβω εκεί που η βροχή δεν μιλάει

Σου δίνω το χέρι μου για να σε αφήσω
Να κολυμπήσεις στα δικά σου παγωμένα νερά
Σε κρύβω εκεί που η καρδιά δεν ακούει
Να ζεις σαν σκιάχτρο στη δική μου μοναξιά

Μπορώ να δραπετεύσω μια μέρα
Μπορώ να μείνω εδώ και να φυτέψω
Ένα δέντρο στο δάσος
Μπορώ γυάλινα μάτια απ’ τον Όργουελ να κλέψω

Τι ζητάω εδώ τι ελπίζω
Γαυγίζει η αγάπη όταν φεύγει
Με δαγκώνει η νύχτα δακρύζω
Κάθε αστέρι θα σβήνει όταν πέφτει

Κοιτάζω στο χάρτη το μέλλον
Σου δίνω το μυαλό μου να κάψεις
Μέσα στις στάχτες ένας άλλος δρόμος
Που δεν θα δεις να αντιγράψεις

Σε κρύβω εκεί που η βροχή δεν μιλάει
Να βλέπεις την άνοιξη σε ένα μεγάλο καθρέπτη
Αφού η σιωπή στη ψυχή δεν περνάει
Κάθε αστέρι θα σβήνει όταν πέφτει
Cop.2017 Σάκης Αθανασιάδης

Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017

Είμαι αυτός που ζητάς μόλις φύγω-Σάκης Αθανασιάδης



Είμαι αυτός που ζητάς μόλις φύγω

Είμαι αυτός που χτυπάει η βροχή
Το γυμνό του σώμα
Είμαι αυτός που φωνάζει τη θάλασσα
Να περάσει το δρόμο να σε βρει

Ποιος ακούει τα κύματα
Ποιος κάθεται τη νύχτα στο παράθυρο
Ποιος ξενυχτάει απόψε
Το χιόνι που σκεπάζει τις πόλεις

Είμαι αυτός που ζητάς μόλις φύγω
Είμαι αυτός που σου λέει να διψάς
Για ένα φιλί το μικρό καλοκαίρι
Είμαι αυτός που ακούς να σου λέει
Είναι ωραίο το ταξίδι με το πλήθος
Μα είναι καλύτερα να μάθεις που πάει

Ποιος ακούει τις σφαίρες στο ποτάμι
Ποιος ακούει τον άνεμο που φωνάζει
Στα κόκκινα νερά
Φτηνά σώματα σαν άμμος
Που δεν θέλεις ή δεν μπορείς να τα δεις
Cop.2016 Σάκης Αθανασιάδης

Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

Πατέρας ουρανός(πρώτη δημοσίευση)Σάκης Αθανασιάδης



                                          (πρώτη δημοσίευση)
             Πατέρας ουρανός

Δεν ξέρω αν οι άγγελοι βλέπουν, αν κλαίνε
Αν έχουν καρδιά
Μα κάποιες φορές που φυσάει 
Νομίζω περνάς ξαφνικά

Το φεγγάρι φώναξε τη γη να αφήσεις
Στο φως το άγριο να τρέξεις
Κι εσύ ευκολόπιστος είπες θα πάω
Τούτο το φως δεν κάνει  λάθος

Ένα χέρι μακριά με τραβάει
Όταν καίγομαι στις μεγάλες φωτιές του δρόμου
Δεν ξέρω μα ελπίζω στη μεγάλη αγκαλιά
Δεν ξέρω αν είναι μάνα τούτη η γη
Μα ελπίζω να είναι πατέρας ο ουρανός

Έτσι δεν πρόλαβες να μεγαλώσεις
Να γίνεις πατέρα παππούς
Μες τα Χριστούγεννα χειμώνα μου άφησες
Μα τώρα που μιλάω νομίζω με ακούς

Κι όσο πέρασαν τα χρόνια
Η απώλεια έγινε δύναμη, μα ως τώρα
Δεν ξέρω τι να κρατήσω τι να σώσω
Κι αν πρέπει να γελάω για να αρέσω

Δεν ξέρω αν οι άγγελοι βλέπουν
Αν ψέματα μου λένε να αντέχω
Μα κάποιες μέρες κοιτάω τον ουρανό
Κι ο ουρανός μου λέει σε κοιτάω
Cop.2017 Σάκης Αθανασιάδης